Tελικά τι σημαίνει «gaming»; Κατά πόσο γνωρίζουμε την θετική αλλά και την αρνητική του πλευρά; Είναι η δραστηριότητα αυτή υπεύθυνη για ψυχολογικά προβλήματα στους νέους; Νέοι με εμπειρία χρόνων μιλούν για το φαινόμενο του gaming σκιαγραφούν το τοπίο γύρω από τα βιντεοπαιχνίδια και δίνουν απαντήσεις στους επικριτές στις πιο παραπάνω απορίες.
Εικονικές πραγματικότητες κατασκευασμένες ώστε να προσφέρουν διασκέδαση και ψυχαγωγία καθ’ όλη την διάρκεια ενασχόλησης με αυτές. Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, που εμπίπτουν στην γενικότερη κατηγορία των παιχνιδιών, έχουν μια ιστορία χρόνων. Χρησιμοποιούνται σαν έκφραση της ανθρώπινης φύσης. Άνθρωποι μικρής αλλά και μεγάλης ηλικίας έχουν εντάξει στην καθημερινότητα τους την ενασχόληση με τα βίντεο παιχνίδια, δημιουργώντας έτσι την κοινότητα των gamers
.«Η βάση είναι καθαρά και μόνο για την διασκέδαση. Έτσι ξεκινάς» λένε οι δυο gamers Νικόλας Φασόης και Μήτσος. Ο Νίκος και ο Μήτσος (ή όπως αυτοαποκαλούνται σαν δίδυμο ΝON-gamers must die) έχουν αρκετά χρόνια εμπειρίας πάνω στα παιχνίδια. Είναι και οι δύο 23 ετών και φοιτητές και περνούν τον ελεύθερό τους χρόνο κάνοντας βίντεο στο προσωπικό τους κανάλι στο YouTube, με περιεχόμενο που αφορά τα παιχνίδια και επαγγελματικές απόψεις πάνω σε αυτά.
Οι δυο νέοι, που μέχρι προσφάτως είχαν δική τους εκπομπή σε ραδιοφωνικό σταθμό πάνω στο gaming, κάνουν λόγο για ένα είδος διασκέδασης στην οποία ο καθένας ξεκινά από όποια ηλικία του δοθεί η ευκαιρία. Χωρίς να είναι κάτι στάνταρτ η ενασχόληση με τα games μπορεί να ξεκινήσει είτε στα τρία είτε στα επτά είτε στα δεκαοχτώ. Όσον αφορά τις δεξιότητες που θεωρητικά θα αντιστοιχούσαν σε όσους ασχολούνται με αυτή την δραστηριότητα οι Νίκος και Μήτσος ήταν ξεκάθαροι. «Δεν απαιτούνται κάποιες δεξιότητες. Οποιοσδήποτε μπορεί να παίξει. Οι δεξιότητες αναπτύσσονται όσο παίζεις. Όσο ασχολείσαι γίνεσαι κ καλύτερος. Αυτό άλλωστε ισχύει για όλα τα πράγματα.»
Στην ερώτηση για το πόσες ώρες μπορεί ένας gamer να παίζει, οι δύο φοιτητές έκαναν σαφές πως δεν υπάρχει όριο. «Από 10 λεπτά έως και δύο μέρες σερί ή όσο αντέχει κανείς. Μέχρι και να σε πάρει ο ύπνος πάνω στον υπολογιστή. Τα όρια τα τοποθετεί ο καθένας μόνος του.»
Κατά καιρούς, στην προσπάθεια να εξηγηθεί και να αναλυθεί το φαινόμενο του gaming πολλοί θεωρητικοί έχουν θέσει ερωτήματα για το κατά πόσο τα παιχνίδια αυτού του είδους προσφέρουν μια κοινωνική δραστηριότητα για όσους ασχολούνται. Η γενικότερη αντίληψη, έκτος των εξαιρέσεων κάνει λόγω για παιδιά που κρύβονται στα δωμάτια τους χωρίς να έχουν καμία επαφή με το περιβάλλον τους. Πάνω σε αυτή την άποψη οι NON-gamers must die , που είναι ζωντανό κομμάτι της κοινότητας των gamer, μιλούν για μια διττή κατάσταση. Από την μια μπορεί κανείς να γίνει άμεσα κοινωνικός, ερχόμενος σε επαφή μέσω του παιχνιδιού με άτομα ακόμα και στην Αυστραλία, αλλά από την άλλη μπορεί να χαθεί και από τον κόσμο. «Αυτό έχει να κάνει με την παιδεία. Τι έχει πάρει κανείς από τους γονείς του, από την κοινωνία από το σχολείο. Υπάρχουν παιδιά, σε χαμηλά ποσοστά, που δεν καταλαβαίνουν ότι πρέπει να κάνουν κ άλλα πράγματα. Να βγουν έξω να παίξουν.Να βγουν στην κοινωνία. Αν ένα παιδί κλείνεται μέσα στο σπίτι και δεν κάνει τίποτα άλλο μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρνουν και οι γονείς.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου